wow!
It’s been a year since i started this tumblr account. Someone has inspired me to sign up. i am not used to blogging. simply because i feel it’s too uncomfortable to share all about yourself. A journal maybe or a diary which only “I” have the right to read. Yes! diary… the old school way.
But then, i realized, i am now living in the computer-age. so i guess i just might have to share some thoughts, stories and other stuffs that could also (i hope) inspire others, some may be devastated, or weep, cry, sympathize, empathize, laugh, goof around, etc. a certain feeling which they can “connect”.
This is also my gauge when i am writing stories. YES i am a writer. and yet, can’t find the courage to share my own LIFE STORY. Palagi naman kasi dilemma ng mga writers yun eh. TAKOT KASI KAMI SA SARILI NAMING MULTO! hahaha! well, i admit, mas madali naman talaga kasing magfabricate ng kwento. I dramatize at ifantasize ang mga bagay-bagay. Daanin mo sa pag-susulat mo ang mga frustrations mo sa buhay. Hindi ka ba maganda? well, iassociate mo ang sarili mo sa character na binubuo mo. gawin mo siyang MISS UNIVERSE! palagi ka bang busted? gawin mong heart throb ang bida mo. Mataba ka ba at walang magkagusto sa iyo? gawin mong sexy at crush ng bayan ang lead character mo. name it, you have it. walang limitasyon sa pagsusulat! :-)
kung minsan nga, iniisip kong kaming mga writers ay para naring mga diyos. akalain mo, pinaiikot namin ang mga mundo ng mga manunood sa TV. napapatigil namin ang oras ng mga viewers— umiiyak, tumatawa, natatakot, nagagalit, lahat na ng klaseng emosyon. di ba ang saya?! :-)
kaya naman ngayon 2011, promise ko sa sarili ko na hindi ko lilimitahan ang pagbloblog dito. sometimes, or should i say most of the times, i censor my own story. maybe because i am afraid to be judged. lahat nga mga kapalpakan at kalokahan na desisyon ko sa buhay ay mabubulgar. sino ba namang gustong aminin ang pagkakamali di ba? well, this time, yun ang isa sa mga resolutions ko… find the courage to admit that I am wrong.
gaya nga ng sabi ni Bob Ong, “minsan, kailangan din natin ng lakas ng loob para aminin natin sa sarili nating mahina tayo.”
goodluck sa akin! sana mapanindigan ko ang everyday blogging na ito.
at sa taong nag-encourage sa akin na mag-blog dito. (you know who you are) maraming salamat! naging malaking bahagi ka ng buhay ko… maraming realizations ang ibinato mo sa akin. (kahit unaware ka na ganun ang effect) Sooner or later, magkrukrus din ang landas natin. and by that time, i know I am better. :-)
